“हाई, म रोहन। उमेर २८ वर्ष। म पेशाले शिक्षक। बिहानदेखि बेलुकीसम्म पढाउने काममै व्यस्त हुन्छु। कॉलेजतिर पनि पार्ट–टाइम जागिर, अनि दिउँसो र बेलुकी ट्युसन क्लासहरू। कहिलेकाहीँ लाग्छ, जीवन पढाउने र पढाइमै बितिरहेको छ।” तर त्यही दिनचर्याभित्र एउटा नयाँ मोड आयो। मेरो विद्यार्थी नेहा, आठौं कक्षामा पढ्थी। पढाइमा ठीकै थिई, तर गणित र विज्ञानमा अलि कमजोर। उसको आमा, आशा दिदी, मलाई भेटेर भन्नुहुन्थ्यो, “सर, उसलाई अलि अतिरिक्त ध्यान दिनु पर्यो। घरमा म पनि उसलाई पढाउन सक्दिन।” मैले सोचेँ—सत्य हो। तर समय कहाँ थियो र? दिउँसो एक घण्टा फ्री हुने, अनि बेलुकाको आधा घण्टा। अन्ततः निर्णय गरेँ—दिउँसोको समय उसलाई दिन्छु भनेर। पहिलोपटक म उनीहरूको घर पुग्दा, ढोकामा आशा दिदी नै देखिनुभयो। मुस्कानसहित स्वागत गर्दै भन्नुभयो, “आउनुहोस् सर, भित्र बस्नुहोस्।” भित्र घर एकदमै सफा र शान्त थियो। नेहा पढ्न बस्न थाली। म पढाउन थालें। बीचबीचमा दिदी पनि चिया लिएर आउनुहुन्थ्यो। “सर, तपाईंलाई धेरै व्यस्त देखिन्छ, है?” “हो दिदी, तर पढाउन त पर्छ नि,” म हाँस्दै भन्थेँ। पहिलो दिनमा धेरै कुरा भएन। तर मलाई एउटा
👉 Click Here for Full Story
