म र आराधनाको पहिलो भेट एकदमै संयोगमै भएको हो। त्यो समय म उन्नाइस वर्षको थिएँ र काठमाडौंमा बिए पढ्दै थिएँ। दशैं–तिहार सकिएपछि पढाइमा फर्किनुपर्ने भएकाले घरबाट विदा लिई राजधानीतिर लागें। गाडी बसपार्कबाट छुट्ने तयारीमै थियो, र म अलि अगाडि नै चढिसकेको थिएँ। लामो बाटो काट्नुपर्ने भएकाले खिड्कीसँगैको सिट समाएर आरामले बसिरहेको थिएँ। त्यसैबेला उनी चढिन्—एकदम शालीन, आत्मविश्वासी र अनुहारमा कहिल्यै नदेखिएको चमक भएको महिला। करिब पाँच फिट दुई इन्च उचाइ, दुब्लो–मोटो खासै नभएको शरीर, तर अनुहार भने साँच्चिकै आकर्षक। उनको आँखामा कुनै रहस्य झल्किन्थ्यो। सिट खाली देखेर उनी मेरो छेउमै आएर बसिन्। सुरुमा त हामी दुवै चुपचाप थियौं। गाडीको इन्जिन गुञ्जिएर बाटो समाए पनि हाम्रो बीचमा खासै शब्द आदानप्रदान भएन। केहीबेरपछि उनले हल्का मुस्कानसहित भने, “मलाई झ्यालतिर बस्न दिनुहुन्छ? लामो बाटोमा बाहिर हेर्दै जाँदा सजिलो हुन्छ।” मैले खुसीसाथ सिट साटिदिएँ।
त्यसपछि भने हाम्रो मौनता अलिकति फुट्यो। उनको नाम आराधना रहेछ। उनको बोली शान्त, सहज र आत्मीय लाग्थ्यो। 👉 Click Here for Full Story
