फोनको घन्टीले बिहानको शान्ति भङ्ग गर्यो । “चिन्न पनि बिर्स्यौ कि कसो? नशामा नै छौ कि क्या हो? धोको दिएको जस्तो लाग्छ त?”– फोनको पारिबाट नर्म ध्वनि आयो। प्रेम मुस्कुराउँदै जवाफ दिन्छ– “धत्, बेफिक्री! मैले त चिन्नै सकिनँ। बरु तिमीले नै पो धोकेको हो कि जस्तो लाग्छ।” “मलाई पनि त्यस्तै लाग्छ नि। तिमी त सधैँजस्तो रमाइलो गर्छौ।” “ठट्टा छोड् न त। आज बिहानै किन फोन गरेको? मलाई त यस्तो लाग्छ, बिहानै तिमीलाई खुम्च्याएर गफ गर्न मन लागेको हो।” फोनको अर्कातिरको आवाज अलि नर्म भइहाल्छ– “फुर्सदै फुर्सद छैन। कतै जान पनि मन लाग्दैन। तिम्रो घर आइसकेपछि घण्टौँ कुरा गर्न बस्न मन लाग्छ।
मलाई देखेर नघृणा गर्छौ नि?” “के कुरा गर्छ्यौ? अरु जस्तो म होइन। मलाई तिमी सधैं प्रिय छ्यौ।” एकछिन मौनता बस्छ। अनि प्रेम जिस्कन्छ– “अहिले नै आउने हो? म घरमा एक्लै छु।” “लाज नभएको मान्छे! अझै जिस्काउने बानी छ। 👉 Click Here for Full Story
