हाम्रो घरको भान्छामा नयाँ जीवनको रङ्ग भरियो, जब राम अविवाहित भान्छेको रूपमा आइन्। उनी लगभग ३० वर्षकी भए पनि, उनको मुहारमा एउटा अलग्गै सौन्दर्य थियो, जसले उनीलाई २२-२४ वर्षकी तरुनी जस्तो देखाउँथ्यो। उन्का आँखामा एउटा गहिरो चैन र मुस्कानमा एउटा अच्म्मको मिठास थियो। म त्यतिबेला अहिले भर्खरै पन्ध्र सालको किशोर थिएँ, तर हृदयमा अनेकौँ भावनाको भुमरी चल्थ्यो। म राम कुमारीलाई 'साना बुबु' भनेर बोलाउँथे। पहिला हाम्रो माझमा खासै गफगाफ हुँदैनथ्यो। उनी आफ्नो काममा मग्न हुन्थिन्, र म मेरो पढाइ र खेलकुदमा। तर, उनको मौनतामा पनि एउटा आकर्षण थियो, जसले मलाई उनीतिर खिचिरहेको थियो।
दिनहरू बित्दै जाँदा, हाम्रो नाता अलि सरल हुँदै गयो। उनी मेरो लागि मन पर्ने खानेकुराहरू बनाइदिन्थिन्, र म पनि उनीसँग सानो-सानो विषयमा जिस्किएर बोल्ने गर्थेँ। सुस्तरी, मलाई अनुभव भयो कि मेरो हृदयमा राम कुमारीको लागि मात्र १ साधारण भान्छेप्रति हुने सम्मान मात्रै होइन, बरु एउटा गहिरो माया र आकर्षणको अभिव्यक्ति जागिरहेको छ। म प्रायः उनीलाई भान्छामा काम गरिरहेको समय नियालेर हेर्ने गर्थेँ। उनको साडीको पल्लूबाट देखिने कम्मरको हलुका चाल, उन्का हातहरूको मीठो स्पर्शले बनाइएका परिकारहरूले मेरो हृदयमा एउटा अच्म्मको लहर उत्पन्न गर्थे। उनी पनि मसँग कुरा गर्दा मुस्कुराउँथिन्, तर त्यो मुस्कानमा एउटा दु:खको छाया पनि लुकेको जस्तो लाग्थ्यो। पछि जानकारी भयो कि उनको विगत त्यति सुखद थियन, र उनी आफ्नो जीवनमा एक्लो अनुभव गरिरहेकी थिइन्।
मलाई लाग्यो कि राम कुमारीको जीवनमा मायाको खाँचो छ, र म त्यो खाँचो पूरै गर्न सक्छु। मेरो हृदयमा उनीसँग अझैँ पनि छेउ हुने चाहना बृद्धि हुँदै गयो। तर, कसरी प्रारम्भ गर्ने, के गर्ने भन्ने मलाई जानकारी थिएन। मैले घरमा अवसर कुरिरहेको थिएँ। मेरो शिर पीडा भएको बहाना बनाएर प्रायः आमालाई शिर मालिश गर्न अनुरोध गर्थेँ। मेरो हृदयमा एउटै मात्र आश हुन्थ्यो कि आमाले कहिलेकाहीँ राम कुमारीलाई मेरो रुममा पठाइदिनुहुन्छ। तर, मुमा आफैँ आएपछि मेरो शिर थिचिदिनुहुन्थ्यो, र म मौन बस्थेँ।
१ दिन, आमाको गोडा मर्केर हिँड्न अक्षम हालत भयो। मैले र राम कुमारीले मिलेर उहाँलाई रुममा पुर्यायौँ। साँझको भोजन पनि राम कुमारीले नै रुममा लगेर खुवाइदिइन्। मलाई लाग्यो, सायद यो नै मेरो लागि सही अवसर हो। रातिको टाइम थियो, सारा सुतिसकेका थिए। मैले आमालाई 'मेरो शिर पीडा भयो, सही नसक्ने भयो' भनेर चिच्याएँ। आमाले आफ्नो कोठाबाटै 'म त हिँड्न सक्दिनँ बुबु, राम कुमारीलाई बोलाऊ' भन्नुभयो। मेरो हृदयमा खुसीको एउटा लहर दौडियो।
मैले बहाना बनाएर पुनः भनेँ, 'मुमा, आज त चक्कर पनि लागिरहेको छ, म उठ्नै सक्दिनँ।' आमाले राम कुमारीलाई बोलाएर मेरो लागि ओखती र पानीसहित शिर मालिश गर्न पठाइदिनुभयो। राम अविवाहित मेरो रुममा आइन्, उनको मुहारमा चिन्ताको अभिव्यक्ति छर्लङ्ग देखिन्थ्यो। उनले सुस्तरी मेरो किनारमा आएपछि बसिन् र मेरो टाउकोलाई आफ्नो काखमा राखिन्। 👉 Click Here for Full Story
