जनकपुरको १ कुलीन परिवार, जुनमा उन्का श्रीमान् राजकुमार , उन्का ससुरा, उन्का श्रीमानका अङ्गकल, काकी, दाजुभाइ दिदीबहिनी र काकाका छोराछोरीहरू थिए। विवाहित जीवनमा छोराछोरी नहुनु एउटा प्रमुख गार्हो हो। अनामिका र राजकुमार पनि अपवाद थिएनन्। विवाह भयको पाँच साल बितिसक्दा पनि छोराछोरी नहुनुको पीडाले उनीहरूलाई टाढा धपाउँदै थियो। स्वाभाविक रूपमा, ससुरा घरका मानिसहरूले अनामिकामाथि औंला उठाउँथे। उनीहरूले अनामिकालाई गार्हो भयको ठाने। तर साँचो पुरै विपरीत थियो। राजकुमार लाई समयपूर्व पतनको गार्हो थियो। ऊ अनामिकालाई ओछ्यानमा आनन्द दिन असमर्थ थियो। अनामिकालाई यो सारा जानकारी थियो। तर राजकुमार अलि हठी केटो थियो। उनले कहिल्यै पनि आफ्नो गल्ती देखेन। उनी यो स्वीकार गर्न चाहँदैनथे कि उनकै कारण अनामिका मुमा बन्न सकिनन्। अनामिकाले पनि आश राखेकी थिइन् कि राजकुमार को गार्हो १ दिन समाधान हुनेछ। जे भए पनि, नियमित यौनसम्पर्क गरेर, उनले १ दिन अनामिकालाई मातृत्वको टेस्ट दिलाउनेछ। तर दिनहरू बित्दै जाँदा, अनामिकाले अनुभव गरिन् कि अब राजकुमार सँग यो सम्भव नहुन सक्छ। उनले जीवनभर बाँझी युवती भयको झूटो कलंक उचालेर बाँच्नुपर्नेछ। किनभने राजकुमार को अपाङ्गताको विषयमा कसैलाई जानकारी छैन, र , 👉 Click Here for Full Story
