काठमाडौंको रमझममा मेरो जीवनको नयाँ अध्याय सुरु भयो, तर मेरो मुटुको एक कुना अझै पनि नुवाकोटको विदुरमा अड्किएको थियो, जहाँ मेरा बालापनका रङ्गहरू फैलिएका थिए। विवाह भएको पाँच-छ वर्ष बितिसक्दा पनि, विदुरका ती पुराना यादहरूले मलाई छोडेका थिएनन्। विशेषगरी, मेरा पुराना प्रेमीको सम्झनाले मलाई घरी-घरी सताइरहन्थ्यो। अचम्म त के भने, उसले अहिलेसम्म पनि विवाह गरेको थिएन। कहिलेकाहीँ फेसबुकमा हाम्रो कुराकानी हुन्थ्यो, र उसको हरेक शब्दमा मप्रतिको गहिरो प्रेम झल्किन्थ्यो। विदुरमा हुँदा हाम्रो प्रेम कुनै फिल्मको कथाभन्दा कम थिएन। हाम्रो मायाको जवानी, सपनाहरू र वाचाले भरिएको थियो। तर, जब मेरो परिवारले मेरो विवाह काठमाडौंमा गरिदियो, हाम्रो त्यो सुन्दर कथाले अधुरो मोड लियो। मान्छेको मन हो, कसैलाई भुल्न कहाँ सजिलो हुन्छ र? उसलाई बिर्सन मलाई वर्षौं लाग्यो, र अझै पनि म सफल हुन सकेकी थिइनँ। एकपटक माइती जाँदा, मैले एउटा कठोर निर्णय गरें। हाम्रो अपुरो प्रेमलाई सधैँको लागि अन्त्य गरिदिनुपर्छ भन्ने लाग्यो। म उसलाई हाम्रो सम्बन्धको अन्तिम उपहार दिन चाहन्थें, जसले हाम्रो मायाको इतिश्री गर्नेछ। म आफ्नो वैवाहिक जीवनलाई पनि पूर्ण रूपमा स्वीकार गर्न चाहन्थें, त्यसैले त्यो अन्तिम भेट आवश्यक थियो। एक दिन, हिम्मत गरेर म उसको घर गएँ। संयोगवश, उसको घरमा कोही थिएन।
हामी दुईजना मात्र थियौं, हाम्रो अधुरो प्रेमको साक्षी बनेर। ’ उनले यति नभन्दै मलाई 👉 Click Here for Full Story
