गत वर्ष हाम्रो घरमा काम गर्ने पुरानो नोकरले काम छाडेपछि, घरमा धेरै असुविधा भएको थियो। सरसफाइ, भान्साको काम, कपडा धुनेदेखि बगैँचासम्म सबै काम थिचथिच लाग्न थाल्यो। त्यसपछि मेरा श्रीमान्ले अखबारमा विज्ञापन दिनुभयो। विज्ञापन देखेपछि धेरै मानिसहरू कामको लागि हाम्रो घर आए, तर सबैभन्दा अन्तिममा आएका राम बहादुर नामको युवक देख्दा श्रीमान्को मन पग्लियो। उनी जवान भए पनि निकै शिष्ट, विनम्र र अनुशासित देखिन्थे। राम बहादुर करिब २० वर्षको, उचाइमा अग्लो र शरीरमा बलियो थिए। उनको अनुहारमा सधैं हल्का मुस्कान खेलिरहन्थ्यो, जसले उनलाई भेट्ने मानिसलाई सहजै नजिक बनाउँथ्यो। सुरुमा मलाई लाग्यो—“यति सानो केटा, के ऊ घरका सबै काम गर्न सक्ला त?” तर, मेरा श्रीमान्ले भने, “युवक छ, ऊ छिटोछरितो काम गर्छ। विश्वास गर।” राम बहादुरले काम सुरु गरेपछि साँच्चै नै घरमा नयाँ ऊर्जा आयो। बिहानै उठेर घर सफा गर्ने, बगैँचामा पानी हाल्ने, भान्सामा सहयोग गर्ने—सबै कुरा ऊ हर्षका साथ गर्थ्यो। म जे भन्न्थेँ, ऊ तुरुन्तै “हुन्छ, आमा” भन्दै दौडिन्थ्यो। म ‘आमा’ भन्ने कुरा सुन्दा मनमनै हाँसिहाल्थेँ। समय बित्दै जाँदा उसँग मेरो सम्बन्ध केवल मालिक र कामदारको सीमित रहेन। राम बहादुर हरेक कुरा इमानदारीले गर्थ्यो, र सधैं सम्मानका साथ व्यवहार गर्थ्यो। घरको काममा मात्र होइन, मेरो मुड बुझ्नमा पनि ऊ संवेदनशील देखिन्थ्यो।
कहिलेकाहीँ जब म थाकेर एक्लै बरन्डामा बसिरहन्थेँ, ऊ चुपचाप चिया ल्याएर राखिदिन्थ्यो। सानो कुरा भए पनि, त्यसले मेरो मन छोन्थ्यो। मेरा श्रीमान सधैं आफ्नो व्यवसायमा व्यस्त रहन्थे। सुरुका दिनमा हामीबीच धेरै नजिकपन थियो, तर बिस्तारै समय, उमेर र जिम्मेवारीले गर्दा त्यो कम हुँदै गयो। 👉 Click Here for Full Story
