धेरै वर्षअघिको कुरा हो, जीवनको एक फरक मोडमा पुगेको थिएँ। मेरो नाम वसन्त हो। मेरो जन्मथलो पोखराको लेकनाथ क्षेत्र हो, तर अहिले म विदेशी भूमिमा छु, जहाँको चिसो हावाले सधैं नेपालको न्यानो सम्झना गराउँछ। हुन त म वर्षको दुई-चार पटक नेपाल आउजाउ गरिरहन्छु, तर मेरो मनको गहिराइमा भने सधैं आफ्नै देशको माटोको सुगन्ध बसिरहेको हुन्छ। यो कथा मेरो जीवनको त्यही मोडको हो, जहाँबाट मैले एउटा नयाँ यात्रा सुरु गरेको थिएँ। त्यो दिनको कुरा हो, म साथीहरूसँग कलेजबाट फर्किएर बाटोमा एउटा चिया पसलमा पसेको थिएँ। गफगाफ चलिरहेको थियो, चियाको चुस्कीसँगै भविष्यका सपनाहरू बुनिरहेका थियौं। त्यही बेला मेरो फोनको घण्टी बज्यो। अपरिचित नम्बर, लुम्बिनी अञ्चलको कोड देख्दा मनमा अनेकौं कुरा खेल्न थाले। त्यतिबेला पोखराबाट लुम्बिनी अञ्चलको मान्छेसँग कुरा हुनु अनौठो लाग्थ्यो। त्यो नम्बरबाट किन फोन आयो होला भनेर मनमा कौतुहलता बढ्दै गयो। मैले त्यो क्षणमा फोन उठाउन सकिनँ। त्यसपछि हामी खाजा खाएर आ-आफ्नो घरतिर लाग्यौं। बेलुकाको समय थियो, मोबाइल हातमा लिएर म त्यही अपरिचित नम्बरमा फोन लगाएँ। अर्कोतिरबाट एउटा मीठो र कोमल आवाज आयो। त्यो आवाज यति लोभलाग्दो थियो कि मेरो मनको गहिराइमा कतै त्यसले हलचल मच्चायो। यस्तो लाग्यो, हजारौं वर्षदेखि खोजिरहेको संगीत मैले बल्ल भेटें।
हामीबीच कुराकानी सुरु भयो। कुरा गर्ने क्रममा हामीले आ-आफ्नो परिचय दियौं, पृष्ठभूमिबारे जान्यौं। उनको नाम प्रभा रहेछ। उनी रूपन्देहीको बुटवलमा बसोबास गर्दिरहिछन् र उनको स्थायी घर गुल्मी रहेछ। त्यस दिनदेखि हाम्रो कुराकानीको सिलसिला सुरु भयो। हामी दिनहुँ फोनमा कुरा गर्थ्यौं। कहिले सपनाका कुरा, कहिले जीवनका कुरा, कहिले हाँसोका कुरा त कहिले गहिरो भावनाका कुरा। हामीबीचको सम्बन्ध शब्दमा मात्र सीमित थिएन, त्यो भावनाको गहिराइमा डुब्दै गएको थियो। मैले उनलाई भेट्ने धेरै प्रयास गरेँ, तर समयले साथ दिएन। दुई वर्षसम्म हाम्रो सम्बन्ध फोनबाट मात्रै चल्यो। मैले उनको मुहार देखिनँ, तर उनको आवाजले मेरो मनमा उनको एउटा सुन्दर तस्बिर बनाएको थियो। एक दिन फोनमा कुरा गर्दै गर्दा उनले भनिन्, "म गुल्मी आउँदैछु, मेरी दिदीको घरमा। " उनको यो कुराले म खुसीले उफ्रिएँ। मैले उनलाई भेट्नका लागि पर्खिरहेको थिएँ। उनले थप प्रस्ट्याइन् कि उनी गुल्मीको रिडी भन्ने ठाउँमा आउँदैछिन्। उनलाई भेट्न म एकदमै उत्साहित भएँ। " मैले उनलाई भोलि भेट्ने कुरा गरेँ र उनले पनि सहमति जनाइन्। भोलिपल्ट बिहानैदेखि मेरो मनमा कौतुहलता र डरको मिश्रित भावना थियो। "नयाँ मान्छे, नयाँ ठाउँ, कस्तो होला? " यस्ता अनेकौं प्रश्नहरूले मलाई घेरेका थिए। आखिर दुई वर्षको कुराकानीपछि हाम्रो भेट हुँदै थियो।
मैले तयारी गरेँ र खाना खाएर उनीसँग भेट्न निस्किएँ। उनले मलाई रिडीमै झर्न भनिन्। म आफ्नो बसबाट रिडीको पुलनिर ओर्लें। पुलमा पुगेर मैले होटेल बुक गरेँ, तर म उनलाई पहिले नै हेर्न चाहन्थें। उनले मेरो मनमा बनाएको तस्बिर र वास्तविक प्रभा कस्ती छिन् भनेर हेर्न म अधीर थिएँ। म पुलको एक छेउमा उभिएर मोबाइलमा कुरा गरिरहेको नाटक गर्दै वरिपरिका मान्छेहरूलाई हेर्न थालें। केही समयपछि एउटी महिला र उनको पछि-पछि आएकी एक युवतीलाई देखें। ती युवतीले लगाएको कपडा र हिँड्ने तरिकाले मेरो मनमा एक झड्का लाग्यो। " त्यो आवाज सुनेपछि मेरो मनमा उनै हुन् भन्ने पक्का भयो। जब म उनीसँग आमने-सामने भएँ, म छक्क परें। उनको आवाजजस्तै उनको अनुहार पनि अति सुन्दर थियो। सेतो वर्ण, हँसिलो मुहार र चितिक्क परेको शरीर। उनको बोलीले मलाई पहिले नै लठ्याएको थियो, अब त उनको रूप देखेर म झनै लठ्ठिएँ। मेरो मनमा अनेकौं भावनाहरू एकैचोटि उम्लिए। हामी त्यहाँबाट कुरा गर्दै हिँड्न थाल्यौं। रिडीको पुलबाट बजारसम्मको बाटो हामीले हिँडेरै पार गर्यौं। होटेलमा पुगेपछि मैले उनलाई सिधै कोठामा लगें। मेरो मनमा डर र हतार दुवै थियो। डर त्यसैले थियो कि यो मेरो दोस्रोपटकको यस्तो भेट थियो। मैले डराउँदै उनीसँग गफ गर्न थालें।
हामीले घण्टौंसम्म कुरा गर्यौं। बेलुकाको खाना कोठामै आयो। खाना खाएपछि म टिभी हेर्न लागें र उनी नुहाउन गइन्। मेरो मनमा हतार थियो, तर उनी बाथरुमबाट आएपछि सिधै सुत्न लागिन्। उनले मलाई अर्को खाटमा सुत्न भनिन्। त्यो क्षण मेरो लागि एकदमै अनौठो थियो।
मैले स्वीकार गरिन र उनी साथै ढल्कियर तसियर सुते त्य्स पछि मैले उसको 👉 Click Here for Full Story
