तीस वर्ष पुगेको बेला मेरो प्रेम सम्बन्धको यात्राले मलाई धेरै अनुभव सिकाएको थियो। पाँचौं प्रेमिकासँगको ब्रेकअपपछि मैले निधो गरें – अब फेरि कसैसँग आधा-अधुरो सम्बन्धमा नपर्ला। म बाँच्नलाई स्वतन्त्रता र शान्ति चाहन्थेँ। विगतका दिनमा, मानसिक र भावनात्मक झन्झट सहनुपर्यो, हरेक पल तयार रहनु पर्थ्यो। तर अहिले, म केवल आफ्नो जीवन र सुखमा केन्द्रित हुन चाहन्थेँ। ती दुई वर्ष म एउटा नयाँ प्रेम खोज्दै बिताएँ। तर ३२ वर्ष पुगेपछि पुरुष पाउन सजिलो थिएन। उमेरले परिपक्व भएका, तर अझै जीवनसँग जोशिलो पुरुषको खोजी चुनौतीपूर्ण थियो। म चाहन्थेँ – उमेर ३४-३५ वर्षभन्दा बढी नहोस, आत्मनिर्भर होस्, र जीवनमा मेहनत गरेर सफल भएको होस्। म त आफ्नै कमाइमा रमाउँदै जीवन बिताउन सक्थेँ – घुम्ने, खाइ खाने, सपिङ गर्ने – सबै स्वतन्त्रतामा। अब मलाई कसैले खर्च दिनु पर्ने अवस्था चाहिँदैनथ्यो। बिवाहपछि पनि नयाँ झन्झटको डर मलाई डराउँथ्यो। साथीहरु र परिवारको नजरमा बसेर सासुससुराको व्यवहार सहनु, घरको नियम र बाध्यता, यी सबै कुराले मन भारी बनाउँथ्यो। तर अन्ततः जीवन साथीको खोजीमा म दृढ रहें। त्यसपछि ३४ वर्षको एक पुरुषसँग भेट भयो। उनी १० वर्ष कोरियामा बसेका थिए, राम्रो कमाइ गर्ने र काठमाडौंमा आफ्नै घर बनाइसकेको। परिवारमा उनी कान्छो छोरा हुनुहुन्थ्यो र आफ्ना जेठा भाइ चितवनमा बस्ने। पहिलो भेटमै हामीलाई आपसी समझदारी र सहजता महसुस भयो। उनी गंभीर, परिपक्व, र आत्मनिर्भर थिए। बिवाहपछि पहिलो तीन महिना अचम्मको रमाइलोमा बित्यो। हामीले सँगै समय बिताउँदै एक अर्कालाई बुझ्यौं, 👉 Click Here for Full Story
