म सानो थिएँ जब दिदीको बिहे भयो—खासगरी ६ वर्षको उमेर। समय छिटै बित्यो, अहिले म २६ पुगेको छु भने दिदी ४० को उमेरमा हुनुहुन्छ। हाम्रो परिवारको सानो संसार काठमाडौंमै छ, तर भिनाजुको ठुलो पोल्ट्री फार्म चितवनमा छ। भिनाजु मात्रै त्यहाँ बस्नुहुन्छ, बाँकी सबै जना काठमाडौंमै। महिनामा दुई-चार दिन मात्र भिनाजु काठमाडौं आउनुहुन्छ, त्यसैले उहाँलाई भेट्ने मौका कमै पाउँछौं। दिदीको छोरी, मेरो भान्जी, अहिले १४ वर्षकी भइन्। उहाँको जन्म दिदीको बिहे भएको करिब छ वर्षपछि भयो। अरूले त्यसबेला हाम्रो घरधुरीको बारेमा अनेक कुरा गर्थे—कसैले दिदीको दोष भन्न्थे, कसैले भिनाजुको। तर साँचो कुरा त समयले देखाउँछ। दिदीको सुन्दरता भने अप्रतिम छ। ४० वर्षको उमेर भए पनि उहाँको अनुहारमा ताजगी, आँखामा चमक, हाँसोमा मिठास छ। त्यसैले कहिलेकाहीँ मानिसहरूले मजाकमा भन्थे, ‘बुढाको दोष हो कि होइन, हेर्न त राम्री त अझै राम्री नै छ।’ मैले भने, यस्तो सुन्दरतामा कुनै दोष खोज्नु मूर्खताको कुरा हो। म हप्ताको शुक्रबार र शनिबार सधैं दिदीको घरमा बस्छु। अरु बेला पनि समय मिल्न सकेमा पुगिरहन्छु। भान्जी अहिले ९ कक्षामा पढ्छिन्। बिहानदेखि बेलुकासम्म स्कुल, घर आएपछि होमवर्क, अनि कम्प्युटर र मोबाइल—उनको दिन व्यस्त हुन्छ। अर्को वर्ष एसइई हुने भएकाले स्कुलकै होस्टेलमा भर्ना गर्ने तयारी चलिरहेको छ। मेरो दिदीको घरमा बस्न मनपर्ने धेरै कारण छन्। सबैभन्दा पहिलो, दिदीको हातको खाना—मासु, तरकारी, दाल—सबै कुरा स्वादिलो हुन्छ। म आफैले बनाएको भन्दा केही गुणा मिठो। दोस्रो, यहाँ बस्दा म आफ्नो कुरा खुला मनले भन्न सक्छु, कसैलाई सुन्न नपर्ने। दिदीको दिन जस्तोसुकै बित्छ—बैठक कोठामा बस्नु, टिभी हेर्नु, टिकटक हेर्नु वा बनाउनु, अनि मेकअपमा रमाउनु। घरमै बस्दा पनि उनी सधैं राम्रा लुगा लगाएर सजिन्छन्। हल्का मेकअप मात्र गरेपछि त उनमा एकदमै चमक आउँछ। नजिक बस्दा हल्का पर्फ्युमको सुवासले मन आनन्दित हुन्छ। ४० वर्षका भएपछि पनि कोही बाहिरबाट नहेर्दा उनी जवान महिलाजस्तै देखिनुहुन्छ। हाम्रो बीचको सम्बन्ध सधैं न्यानो र सहज छ। सँगै सोफामा बस्दा उनी मलाई मुस्कुराएर हेर्नु, वा राम्रो लाग्दा हल्का हाँसो गर्नु—त्यो क्षणले मेरो दिन उज्यालो बनाउँछ। दिदी 👉 Click Here for Full Story
