मनोरम बिरगञ्जको एक पुरानो मोहल्लामा बस्छ। नाम सुन्दा साधारण लाग्छ, तर उसको जीवन असाधारण रहस्यले भरिएको छ। उसँग दुई विशेष शक्ति छन्, जुन उसलाई वर्षौँ अघि एक साधुबाट प्राप्त भएको थियो। पहिलो, उसले चाहेमा कुनै पनि ठाउँलाई बाहिरबाट अघोषित ढाल जस्तै बनाउन सक्छ — त्यहाँको आवाज बाहिर नजाने र भित्री दृश्य कसैले नदेख्ने। दोस्रो, ऊ आफैलाई अदृश्य बनाउन सक्छ। यी दुई शक्ति लिएर ऊ सहरमा हिँड्छ, रमाइलो गर्छ, र जीवनलाई अनौठो ढंगले बिताउँछ। बिरगञ्जको बिहान धुलाम्मे सडक र चिया पसलको तातो धुवाँसहित सुरु हुन्छ। मानिसहरू आआफ्नो काममा व्यस्त भइरहेका बेला मनोरम भने मुरली चोकमा पुगिसकेको हुन्छ। उसको लागि चोक, बजार, र घण्टाघर मानौं एउटा विशाल रंगमञ्च हो, जहाँ दिनहुँ नयाँ दृश्य देखिन्छ। तर मनोरमको नजर सधैं मानिसहरूको अनुहारभन्दा बढी तिनको स्वभाव र चालचलनमा टिक्छ। कहिले ऊ पढ्न विद्यालय जाँदै गरेकी किशोरीहरूको हाँसो सुन्छ, कहिले काममा हतारिएका युवतीहरूको दौडधुप नियाल्छ।
उसको मनमा एउटा अनौठो रोमान्टिक भावना जाग्छ— मानौं ऊ ती सबभन्दा टाढा भए पनि कुनै रहस्यमय दूरीबाट जोडिएको छ। एकदिन ऊ घण्टाघर नजिकैको बगैंचामा पुगेको थियो। त्यहाँ फुलेका रातो गुलाबहरूले उसको मनलाई झन् रोमान्टिक बनाए। यत्तिकैमा उसले देख्यो—कपालमा हरियो फिता बाँधेर एक केटी किताब पढ्दै बसेकी थिई। ऊ उसँग बोल्न चाहन्थ्यो, तर आफ्नो शक्ति प्रयोग गरेर नजिकै पुगेर चुपचाप उसको स्वर सुन्न रुचायो। केटीले कविता पढिरहेकी थिई—मायाबारे, प्रतीक्षाबारे। मनोरमलाई अनायास लाग्यो, मानौं ती शब्द उसकै लागि लेखिएका हुन्। अदृश्य भएर नजिकै बस्दा ऊ सोच्न थाल्छ—“यदि म सामान्य मानिस भए, उसँग सिधै भेट्थेँ भने कस्तो हुन्थ्यो होला? उसलाई हाँसेर नमस्ते भने, ऊ पनि हल्का मुस्काइदिऊँथी कि?” तर वास्तविकता फरक थियो। उसको शक्ति नै उसको वरदान पनि थियो, शाप पनि। अरूले देख्न नसक्ने भएकाले ऊ सधैं दूरीमा मात्र रमाइरहन्थ्यो। त्यो दिनपछि मनोरमले त्यही बगैंचालाई आफ्नो रोजाइको ठाउँ बनायो। बेलुकी हावा चल्दा, पातहरू खस्दा, र परको घण्टी बज्दा ऊ चुपचाप त्यहाँ पुग्थ्यो। कहिले केटी फेरि आउँथी, कहिले खाली बैंचमा ऊ एक्लै बस्छ। तर उसको मनमा प्रेमको बीउ उम्रिसकेको थियो। अब ऊ शहरका हुल्मुल सडक, भीडभाड पसल वा 👉 Click Here for Full Story
