म भर्खर १६ वर्षको थिएँ। गाउँको स्कूलमा कक्षा ९ पढ्दै। किताबका अक्षरहरू भन्दा बढी रमाइलो लाग्थ्यो खेत–पाखा, खोला, जङ्गल र गोठालोको बाटो। शनिबारको दिन मेरो लागि छुट्टै विशेष हुन्थ्यो। किनकि त्यो दिन सबै घरका सदस्यहरू आ–आफ्नै काममा व्यस्त हुने हुँदा, गाई–भैंसीलाई चराउन लग्ने जिम्मा प्रायः मेरो हुन्थ्यो। गोठालो जानु मेरो लागि बोझ थिएन। बरु, त्यही मौका थियो प्रकृतिसँग नजिक हुने। हरियाली डाँडामाथि चरिरहेका गाईभैंसी, टाढाबाट सुनिने खोलाको गुनगुन, र गाउँका बालबालिकाको खेल्ने आवाज—सबैले जीवनलाई मिठो बनाउँथे। त्यो शनिबार पनि म भैंसी लिएर गोठालो गइरहेको थिएँ। बाटोमा अर्की पनि भेटिइन्—गाउँकै मगरनी केटी, जसलाई पहिले देखेको भए पनि खासै कुरा भने भएको थिएन। उनी प्रायः आफ्ना भैंसी चराउन आउँथिन्, तर हाम्रो भेटमा नमस्तेभन्दा अगाडि कहिल्यै गहिरो संवाद भएन। तर त्यो दिन केही फरक थियो। हामी 👉 Click Here for Full Story
