म पोखराको एउटा सानो गाउँमा हुर्केको थिएँ। बाल्यकाल सरल तर रमाइलो थियो। खेत, पोखरी, र साथीहरूसँगको खेलले मेरो दिनभरको समय भरिएको हुन्थ्यो। मेरो जीवनमा ठूला सपना थिएनन्, सायद त्यसैले जीवन सरल देखिन्थ्यो। तर समयको बहाव कहिले कहाँ पुर्याउँछ भन्ने कसैले अनुमान गर्न सक्दैन। मलाई लाग्छ मैले जीवनमा धेरै गल्ती गरेँ, वा त्यो मेरो बाध्यता थियो — यसबारे म आफैँ अनिश्चित छु। मेरो प्रेमकथा आजको दिनभन्दा करिब पन्ध्र वर्ष पुरानो हो। स्कुलमा पढ्दा मेरो नजिकै बसेको केटा, विवेक, मेरो साथी मात्र थिएन, हाम्रो आत्मा एकअर्कामा बन्धिएको जस्तो लाग्थ्यो। हामीले एकअर्कालाई मन परायौँ र अन्ततः विवाहको निर्णय गर्यौँ। विवेकले सानो जागिर थामिसकेका थिए, र हामीको वैवाहिक जीवन आरामसँग चलिरहेको थियो। तर मेरो मनमा एक विचार आयो – केवल एउटै आम्दानीले जीवन चलाउन गाह्रो हुन्छ। त्यसैले मैले पनि कुनै न कुनै जागिर पाउने निर्णय गरें। अनि जीवनको एउटा नयाँ अध्याय सुरु भयो। मैले स्थानिय गैरसरकारी संस्थामा काम पाएँ। सुरुमा कामका लागि कुनै विशेष सीप थिएनन्, तर हाकिमले ६ महिना प्रशिक्षणपछि स्थायी नियुक्ति दिने कुरा सुनाए। यो सुनिदा मेरो हृदय खुशीले भरियो। अझ रमाइलो कुरा, प्रशिक्षणकै समयमा प्रति महिना दुई हजार रुपैयाँ तलब पाइयो। त्यो बेला विवेक सरकारी खरिदारको पदमा थिए, तर मेरो सानो तलब 👉 Click Here for Full Story
