मेरो इन्टरमिडियट उत्तीर्ण गरे लगत्तै, साथीहरूले मजा गर्न लागेझैं मलाई पनि विदेशमा काम गर्ने कुरा धेरै उत्साहित बनायो। त्यसैले म दुबईतिर उडेको थिएँ। पहिला त मेरो काम मेग मार्केटको क्यासियरको पदमा थियो। पारिश्रमिक उत्तम थियो, तर हृदयमा एउटा भय थियो—नेपाल जस्तो खुला, स्वतन्त्र वातावरण यहाँ भेट्टाउने छैन भन्ने। साथीहरूले पनि साउदी र अरू मुस्लिम देशहरूमा कानुन कति कठोर हुन्छ भनेर सुनाइरहेका थिए। तर यहाँ मलाई कम ढुक्क पनि थियो। किनभने मेरो केही साथीहरू पनि यहीँ सुपरमार्केटमा काम गर्दै थिए। नेपालमा मैले किशोरावस्थादेखि साथीहरूसँग नाता बनाइरहेको थिएँ। १९ सालको उमेरसम्म २ जनासँग निकट मित्रता रहिसकेको थियो, जुनमा विश्वास र समझदारीको नाता थियो। त्यसैले नेपालमा मेरो प्रेम र कार्यको माझमा सन्तुलन मिसाउनु सहज थियो। तर दुबईमा आएदेखी प्रथम २ महिनासम्म म कसैसँग निकट हुन पाएन। सहकर्मी फिलिपिनो साथीहरू कहिलेकाहीं मात्रै कुरा गर्दथे, र अरू अरू साथीहरू थिएनन्। मेरो हृदयमा एक्लोपन बृद्धि हुँदै गयो। त्यसैबीच, म अनलाइनमा लुकेको प्रेमकथाहरू अध्ययन गर्दै थिएँ। एउटा कहानी दिपक थापाले लेखेको रहेछ। कहानी पढ्दा लाग्यो, ऊ पनि दुबईमा नै बस्दैछ। उनले आफ्नो इमेल आईडी पनि खुलाएर लेखेको थियो—deepakthapag@yahoo.com। त्यहाँ उनले मित्र खोजिरहेको पनि खुलाइएको गरेको थियो। म एक समय साहस गरेर सहमत पठाएँ। तत्कालै जवाफ आयो, संगै फोन अंक पनि। तर फोन गर्ने साहस लागेन, प्रथम चोटि १-२ रिङपछि नै कटियो। तर नेक्स्ट दिन उसबाट फोन आयो। ईङ्लिशमा उनले सोध्यो—
“के मैले केही सहयोग गर्न सक्छु?” मैले मात्र दिपक नै हो कि होइन भनेर सोधेको मात्रै हुँ। उनले आफू दिपक हो भन्दै 👉 Click Here for Full Story
