हाम्रो गाउँको नाम कालीकोट । म कालीकोटमा जन्मेकी, हुर्केकी, र त्यसैको माटोमा रमाएकी मान्छे । मेरो नाम सरिता । म सानैदेखि अलिक फरक स्वभावकी थिएँ । एक त अलि बढी नै जिज्ञासु, अर्को चञ्चले । मलाई कुनै पनि कुरा नयाँ देख्नै नहुने, त्यसको बारेमा पूरा जान्न मन लागिहाल्ने । यो बानीले कहिलेकाहीँ त आमाबाट ‘धेरै कुराको छेउ पुच्छर नखोज’ भनेर गाली पनि खान्थेँ । सहरको बनावटी जीवनभन्दा टाढा, गाउँको सोझो माटोमा हुर्किएकाले होला, मैले अरुले जस्तो लप्पनछप्पन जानिनँ । मनमा जे छ, त्यो ओठमा आइहाल्थ्यो । मेरो मनमा सधैँ एउटा कुराले डेरा जमाइराख्थ्यो । हाम्रो समाजमा यौनको कुरा कसैले खुलेर गर्दैनन्, तर पनि सबैको मनमा यसकै कल्पना हुन्छ, यसकै भोको हुन्छ । यो किन ? यो प्रश्नको कुनै वास्तविक जवाफ पाउन सकिनँ । मैले यसलाई प्रकृतिको देन ठानेर चित्त बुझाउनुबाहेक अरु उपाय थिएन । मेरो बाल्यकालकी साथी थिई सङ्गीता । स्कुलमा पनि हामी सबैभन्दा मिल्ने साथी थियौँ । हामी एकअर्कासँग सबै कुरा बाँड्थ्यौँ, मनका कुरा, सपनाका कुरा, सबै । ऊ प्रायः मेरो घरमा आइरहन्थी । सङ्गीता सानैदेखि अलि चुलबुले स्वभावकी थिई । हामी राति सुत्दाखेरि एकअर्कालाई अङ्गालो हालेर सुत्ने गर्थ्यौँ ।
हामी दुवैले सबै कपडा खोलेर मात्र दुई टुक्रा कपडामा अङ्गालो हाल्दा कति रमाइलो लाग्थ्यो ! कसै केटाको अङ्गालोमा टाँसिएर सुतेजस्तो अनुभूति हुन्थ्यो । तर अङ्गालो हाल्नुबाहेक अरु केही हुन्थेन । एकदिन सङ्गीताले आफ्नो एउटा प्रेमी भएको तर अहिलेसम्म यसरी अङ्गालो हालेर नसुतेको बताइ । 'यसरी अङ्गालोमा सुत्न पाए त' भन्दै ऊ निकै उत्तेजित हुन्थी र मलाई अझै कसिलो गरी च्याप्प अङ्गालोमा बेर्थी । उसले मलाई पनि उत्तेजित बनाउँथी । हामी यसरी नै सुत्दा कतिबेला निदाएको पत्तो नै हुँदैनथ्यो । उसको प्रेमी हुँदाहुँदै पनि किन शारीरिक सम्बन्ध राख्न सकेन होला ? यो प्रश्नले मेरो मनमा कौतुहलता जमिरहन्थ्यो । हुन त मैले पनि आफ्नो प्रेमीसँग त्यसरी सम्बन्ध राख्न पाएकी छैन । मलाई लाग्थ्यो, यसमा हाम्रो समाज बाधक छ । समाजका मानिसहरूको पुरातन सोच बाधक छ । बिहेभन्दा अगाडिको सम्बन्ध गलत हो कि भन्ने मान्यताले हामीलाई बाँधेर राखेको छ । सं. २०७१ सालतिरको कुरा हो । सी. परीक्षा सकिएकोले हाम्रो भेट पातलिँदै गएको थियो । हामी आ-आफ्नो घरमा काम र मेलापातमा व्यस्त थियौँ । "सरिता ! " म बेलुकाको खाना बनाउँदै थिएँ । बाहिरबाट कसैले बोलाएको आवाज आयो । मैले बाहिर चिहाएर हेरेँ ।
मेरो साथी सङ्गीता पो रहिछे । "ओहो, तिमी पो ! आऊ न, भित्रै बस," मैले भनेँ । सी. परीक्षा सकिएको करिब तीन महिनापछि उसँग भेट भएको थियो । आज उसको अनुहारमा केही मलिनता थियो । केही गुमाएको, केही अन्जानमा गल्ती गरेर निराशाको भुमरीमा हराएजस्तो । "ए, सबै ठीक त छ नि ? के भयो तिमीलाई ? " "केही भएको छैन । सबै ठीक छ । " यति भनेर मैले खाना तयार भएकोले हामी सबै जना खाना खाएर सुत्ने तरखरमा लाग्यौँ । हामी कोठामा गयौँ । मैले बिछ्यौना मिलाएँ । मलाई सङ्गीताको मौनता जान्नु थियो । मैले सोधिहालेँ, "सङ्गीता, तिमीलाई के भएको छ ? " अचानक सङ्गीताले मलाई 👉 Click Here for Full Story
