बाथरुमभित्र पानीको छरपस्ट आवाज बाहेक अरु केही सुनिँदैनथ्यो। तर ढोकाबाहिर को उभिएको होला भन्ने उत्सुकता भने मनमा बाक्लिँदै गएको थियो। मन धड्किरहेको थियो, तर आँखा चिम्लेर शान्त भएर श्वास फेरेँ। कपाल भिजाएर टुक्रा–टुक्रा पानीको थोपा खसिरहेको महसुस गरिरहेकी थिएँ। सेम्पु लगाउने सोच बनाएकी थिँए, तर त्यसबेला त्यसलाई पनि बिर्सें। ढोकामा कान लगाएर हल्का सुनेँ। बाहिर परिचित महिला स्वर सुनिएपछि मात्र मन ढुक्क भयो। चाँडै तौलिया बेरेर ढोका खोलेँ र बाहिर निस्किएँ। तलको बैठकमा पुगेँ, त्यहाँ मेरो भाई र उनकी पत्नी तेजस्वी कुरा गर्दै थिए। उनीहरूलाई देखेपछि मलाई निकै सन्तोष लाग्यो। भाई केही दिनअघि भिसा आवेदन हाल्न आएका थिए। तर पासपोर्ट गाउँमै छुटेको रहेछ। त्यसलाई ल्याउन तेजस्वी—उनी मेरी भाइबुहारी—आजै यहाँ आइपुगेकी थिइन्। ” कोठामा फर्किएर लुगा फेर्दै गर्दा बिहानको रमाइलो क्षण सम्झिएँ। जीवनमा कहिलेकाहीँ यस्तो नजिकिँदा पनि अपूरो अप्ठ्यारो लाग्छ। तर भित्रभित्रै भने, आजको दिन खासै खाली छैन भन्ने महसुस भयो। विवाहपश्चातको लामो जीवन सम्झँदा मनमा हल्का खालीपन थियो। तर परिवारबीचको माया, सम्बन्ध र हाँसोले त्यो शून्यता केही हदसम्म भरिदिने रहेछ भन्ने अनुभव भयो। त्यति बेलै तेजस्वी माथिल्लो तलामा आइपुगिन्। “दिदी, दिदी... ” उनको आवाजमा सधैंको जस्तै मिठास थियो। म त कपाल 👉 Click Here for Full Story
