म साथीहरू, म आमाबाबुको एक्ली छोरी हुँ। मेरो जीवन सामान्य जस्तो देखिए पनि कहिलेकाहीँ निकै एक्लोपनले भरिएको हुन्छ। आमा सरकारी जागिरमा हुनुहुन्छ—बिहानै तयार भएर अफिस जानुहुन्छ र प्रायः बेलुकी ढिलो मात्र फर्कनुहुन्छ। बुबा व्यवसायमा व्यस्त हुनुहुन्छ, उहाँ पनि बिहानै निस्कनुहुन्छ र प्रायः ढिलो घर आउनुहुन्छ। कहिलेकाहीँ त उहाँलाई कामकै कारण लामो समय बाहिर बस्नुपर्ने हुन्छ। यसरी हप्तामा धेरै दिन घरमा म एक्लै बाँच्नु परेको जस्तो लाग्छ। किताब, मोबाइल र ल्यापटप मेरा साथी हुन्। तर, यिनले पनि मन भर्ने कहाँ ? कहिलेकाहीँ त मसँग कुरा गर्ने कोही छैन भनेर मनै खिन्न हुन्छ। यस्तोमा, मलाई आफ्नै मनको संसार सिर्जना गर्ने बानी परेको छ। कुनै किताब पढ्दा वा चलचित्र हेर्दा, त्यसका पात्रहरूसँगै म पनि हिँड्छु, बोल्छु, रमाउँछु। ” एउटा साँझ, आमा शहर बाहिरको कार्यक्रममा जानुभयो। ” बुबा पनि आफ्नै काममा व्यस्त हुनुहुन्थ्यो। त्यस दिन घर पूरै सुनसान थियो। खाना खाइसकेपछि, म एक्लै आफ्नो कोठामा बसेँ। बत्ती निभाएर सिरानीमा टाउको टेक्दा, झ्यालबाट आउने चन्द्रमाको उज्यालोले कोठा हल्का निलो देखिन्थ्यो। त्यो क्षण अचम्मै 👉 Click Here for Full Story
