अपार्टमेन्टमा पुग्दा आराध्या पहिले नै तयार भएर बसेकी थिइन्। ढोकाबाट भित्र छिर्नासाथ उनको अनुहारमा देखिएको उत्साहले मलाई निकै नै तानेको थियो। आराध्या सधैंजस्तो साधारण तर स्टाइलिस देखिएकी थिइन्। उनको लवाइ खासै महँगो थिएन, तर जसरी उनले आफूलाई प्रस्तुत गर्थिन्, त्यसले उनलाई अझ आकर्षक देखाउँथ्यो। ” उनले हल्का हाँसो गर्दै भनिन्। “सवारीमा अलि ट्राफिक पर्न गएछ,” म मुस्कुराउँदै जवाफ दिएँ। त्यसपछि हामी तल झर्यौं र बाइकमा निस्कियौं। आराध्या पछाडि बसेकी थिइन्, दुवै हातले मलाई मजबुतसँग समातेकी। उनको न्यानोपनले मलाई गहिरो शान्ति दिएको थियो। बाटोभरि सवारी चलाउँदा, मलाई लाग्थ्यो– आराध्या केवल साथी मात्र होइनन्, बरु जीवनसँगै बाँड्न मिल्ने आत्मा हुन सक्छिन्। गोदावरी पुग्दा साँझको हल्का हावा चलिरहेको थियो। वरिपरिको हरियाली, चराहरूको चिर्बिर र फूलको सुवासले वातावरणलाई अझै रमाइलो बनाएको थियो। हामी बिस्तारै बगैँचाभित्र हिँड्यौं। कहिले फूल छुनु, कहिले पोखरीमा हेर्नु, अनि कहिले एकअर्कालाई जिस्क्याउनु—समय कसरी बितिरहेको थियो, थाहा नै भएन। मैले मोबाइल निकालेर केही तस्वीर खिचें। आराध्या क्यामेरामा सहजै पोज 👉 Click Here for Full Story
